Wspaniały zbiór opowiadań i wierszy stanowiących swoiste motta do kolejnych historii. Bohaterka to alter ego dla autorki, ale też dla wielu polskich kobiet. Wspaniała, uniwersalna, niezapomniana, szczera lektura.

Wzruszająca opowieść o życiu kobiety.

Czy wypada się zakochać, kiedy włosy przyprószone są siwizną, a świadomość nieomal bez reszty wypełniają wspomnienia?

Bohaterka książki ma wiele wspomnień. Dobrych i pięknych – związanych ze szczęśliwą miłością. Ale też złych, pełnych odrazy i buntu, kiedy powracają sceny z dzieciństwa i drugiej wojny światowej. Całe jej życie to mozaika chwil, dla których tłem jest przede wszystkim Warszawa – z czasów wojny, powojennej odbudowy miasta, długich lat PRL, stanu wojennego, aż po wydarzenia współczesne. Czy z takim bagażem doświadczeń można jeszcze myśleć o miłości? A może lepiej i o niej zapomnieć?

Ewa Gruda − literaturoznawczyni

Za zatrzymanie ulotnych chwil w obiektywie

wielkie podziękowania dla Wojciecha Męczyńskiego

To, co dla niej było grzechem, dla mnie było największym darem.

Niektórzy mówią, że nic nie dzieje się bez przyczyny, inni – że losem człowieka rządzi przypadek. Czasem życie płynie spokojnie, dzień jest podobny do dnia, aż w jednej chwili ten spokój coś burzy. I wcale nie musi to być katastrofa samolotu, powódź czy inny kataklizm. Wystarczy wakacyjne spotkanie…

Bohaterki tej powieści przeżywają prawdziwe prywatne trzęsienie ziemi i po wielokroć muszą uwierzyć, że BĘDZIE DOBRZE, MUSI BYĆ:

- gdy zawodzi nadzieja,

- gdy pragnienie jest tak silne, że odbiera trzeźwość myślenia,

- gdy trzeba zaufać swojej intuicji wbrew rozsądkowi.

Akcja dzieje się we współczesności w Kazimierzu Dolnym oraz w latach powojennych w Gorzowie Wielkopolskim. Autorka opowiada o potrzebie macierzyństwa, która przenosi góry, a także o skutkach walki o dziecko za wszelką cenę.

Czytelniczki chwalą wzruszenia, których dostarcza książka.

Łatwo jest się unieść dumą, trudniej żyć z tego skutkami. Jak mówi Basia, jedna z dwóch głównych bohaterek tej powieści, „Miłość to jest kruchy skarb, o który bardzo trzeba dbać”. Niby to prawda oczywista, lecz nie zawsze o tym pamiętamy. Na szczęście los najczęściej ma nam do zaoferowania drugą szansę. Tylko nie wolno jej zmarnować! Akcja najnowszej powieści Hanny Bilińskiej-Stecyszyn zaczyna się w latach siedemdziesiątych, gdy Basia i Ala są studentkami, a przed nimi jest całe życie. Ich historie splatają się dopiero pod koniec książki i to w niezwykłych okolicznościach. Autorka mistrzowsko rysuje obrazki z czasów swojej i ich młodości. Akademiki, papierosy sporty, DDR i zielone sztruksy, pociągi tak zapchane, że konduktor nie może się przecisnąć… A potem przeskok do współczesności i nowe wyzwania. Dla jednych spowolnienie, dla innych pęd i pogoń za pracą, a przede wszystkim internet, który odkrywa największe zagadki…

Ileż wspomnień wywołała we mnie ta powieść! Dzięki niej wróciłam do czasów pierwszych zauroczeń i nie zawsze właściwych wyborów. Razem z bohaterkami tej historii wchodziłam w dorosłość ze wszystkimi tego konsekwencjami.

To powieść o nas – marzących o prawdziwych uczuciach dziewczętach i srebrnowłosych kobietach mających za sobą niejeden życiowy zakręt, ale wciąż ciekawych świata i zawsze gotowych do walki o szczęście.

Zofia Mąkosa – pisarka

Jeden grosz znaczy niekiedy więcej niż góra złota...

Grosik szczęścia to opowieść o miłości, traumie i poświęceniu.

O przeszłości, która nie pozwala o sobie zapomnieć,

i przyjaźni, dającej szansę na odmianę losu i wyjście na prostą.

O wspomnieniach, piękniejących wraz z upływem lat,

i okruchach szczęścia, którymi warto się dzielić.

To historia o sile kobiecego serca, które choć poranione, nadal potrafi kochać. Jej tłem, jakże ważnym, są smaki, zapachy i tradycje. Hanna Bilińska-Stecyszyn pięknie przywołuje to, co każdy człowiek nosi w sobie – dom rodzinny. To nie jest książka, którą się tylko czyta. To książka, którą się po prostu przeżywa.

Zofia Mąkosa ‒ pisarka

Romans. Nowa wielka, prawdziwa miłość. Kto z nas o niej nie marzy?

Dominika jest oddaną matką i żoną. Tak bardzo oddaną, że w codzienności zapomniała o swoich marzeniach i talentach. Czy może dziwić, że od niespodziewanej miłości szumi jej w głowie, aż nie może zapanować nad motylami w brzuchu?

To jest opowieść o tym, że zawsze warto się starać, ale też o tym, że trzeba być czujnym. O rodzinie – bo na bliskich można liczyć w każdej sytuacji.

Ale przede wszystkim jest to opowieść o wielkich nadziejach, bo serce nie siwieje nigdy, a prawdziwa miłość nie ma daty ważności.

Adamowi już w młodości odebrano pierwszą ukochaną. Kiedy wreszcie spotyka swoją drugą połówkę, Stokrotkę, znowu musi zrezygnować z uczucia. Bo spotkali się za późno − Adam jest mężem i ojcem, i kolejny raz w jego życiu zwycięża przyzwoitość. Nie wie, że jego żona związała się z nim, żeby zrobić na złość byłemu chłopakowi.

Brak spełnienia w miłości sprawia, że wiele lat później Eleonora nie potrafi zaakceptować małżeństwa swojego syna. Jej ciągłe przepychanki z synową doprowadzają młodych do ściany. Kasia i Marek będą musieli o siebie zawalczyć ze wszystkich sił. Wbrew pozorom czasem łatwiej jest ukryć swoje prawdziwe uczucia, żyć pokornie, zgadzając się na wszystko, niż wziąć sprawy w swoje ręce. Tylko czy to prowadzi do szczęścia…?

Miłość zawsze znajdzie drogę. U Hanny Bilińskiej-Stecyszyn szukają jej zwyczajni ludzie. Nadzwyczajny jest klimat, w jakim autorka odmalowuje portrety bohaterów – tyle tu ciepła, życzliwości, mądrości. Spokoju, który ocala. Natury, uzdrowicielki wszystkich poturbowanych na życiowych zakrętach. Czegóż więcej nam trzeba w obecnych czasach? Zuzanna Muszyńska - dziennikarka

Kontynuacja doskonale przyjętej powieści Nigdy nie będę wyższa. Ale mogę być szczęśliwsza!

Łatwo zdecydować, czy spędzić wakacje nad morzem, czy w górach. Trudniej zdecydować, czy przewrócić swoje życie do góry nogami.

I żyli długo i szczęśliwie. Statkiem miłości dopłynęli do rajskiej plaży, by odtąd całować się od wschodu do zachodu słońca i pić szampana…

Eee… Wróć, to nie ta bajka! Nasza jest o wiele ciekawsza, a przede wszystkim prawdziwa. Bo Małgorzata chce być szczęśliwa, ale zamierza to zrobić po swojemu: z troską o bliskich. No i żeby motyle w brzuchu nie zamieniły się z powrotem w poczwarki. To nie jest proste, lecz jest możliwe. I Małgorzata wreszcie wie, co zrobić. Dla niej to na pewno będzie szczęśliwe zakończenie.

REKOMENDACJE:

Ach, jak ja dobrze rozumiem Małgorzatę! Tak, jestem babcią, ale nie zamierzam z tego powodu niczego zmieniać. Nie zacznę robić skarpet na drutach ani nie sprawię sobie tatuażu. Ja po prostu siebie lubię. I swoje życie też. Dlatego wciąż zamierzam spełniać marzenia i robić coś dla siebie. A co, wolno mi! Marysia Winiarska (aktorka)

Nareszcie ktoś mnie wymyślił w książce! Co za zaskoczenie! Alek Rogoziński (autor)

Wspaniała, pogodna opowieść, która krzepi i dodaje odwagi w mądry i dojrzały sposób!

Małgorzata jest wyrozumiałą żoną i wspierającą przyjaciółką i mamą. Rytm jej poukładanego życia wyznaczają obowiązkowe obiady u matki, joga i kolejne tomy przygód dzielnej pani prokurator. Bo Małgorzata jest pisarką i czego jak czego, ale fantazji jej nie brakuje! Chociaż… nawet ona nie wymyśliłaby książki, której nagle staje się główną bohaterką. I wtedy już wie, że…

Nigdy nie będę wyższa

Ale mogę być szczęśliwsza!

Bo szczęście (na szczęście!) nie jest naszą stałą cechą fizyczną − można je odnaleźć i cieszyć się nim bez ograniczeń wiekowych! Małgorzacie się to udało, więc może na nas także ktoś lub coś miłego czeka…?

Drogie Panie, czytając tę książkę, pomyślcie także o sobie. To opowieść dla nas i o nas, o naszych lękach i marzeniach. I jeszcze o tym, jakie chcemy być dla wszystkich dobre, aż z tej dobroci zapominamy o sobie... A przecież nasze życie też może być jak film, w którym same piszemy sobie scenariusz i gramy główną rolę. I choć zdarzy się, że ktoś nam czasem przeszkodzi lub zacznie stroić fochy – nic to, i z tym damy sobie radę! Nie warto narzekać na to, czego nie mamy, i płakać nad tym, czego nie możemy zmienić. Jesteśmy, jakie jesteśmy, i chociaż już nigdy nie będziemy ani młodsze, ani wyższe, zawsze możemy być... szczęśliwsze! Gorąco polecam: i żyć szczęśliwie, i książkę!

Marysia Winiarska – aktorka

Gdzie nie zagląda słońce, tam zagląda lekarz… A teraz zajrzymy i my!

Ale uwaga! To nie jest poradnik ani folder reklamowy przychodni medycznej!

Gdyby o zawodzie doktora Rafała mogła decydować jego matka, byłaby to opowieść, której akcja dzieje się w gabinecie profesora neurochirurgii. Gdyby ojciec, czytalibyśmy wspomnienia inżyniera ruchu drogowego.

Tymczasem nasz bohater wybrał zupełnie inną specjalizację, bliską wszystkim kobietom. Za drzwiami jego gabinetu rozgrywają się sceny godne najlepszej komedii, czasem niestety także dramatu. Bywa interesująco i pouczająco, ale też zabawnie i wzruszająco. Dlatego jako doświadczony ginekolog doktor Rafał zawsze jest pełen empatii dla swoich pacjentek. Dla siebie również jest wyrozumiały, choć zdarza się, że życie prywatne wymknie mu się spod kontroli. Ale od czego są dzieci, szczególnie nastolatki, dzięki którym można szybciej ogarnąć rzeczywistość! Doktor Rafał lubi się uczyć i każdą lekcję życia przyjmuje z wdzięcznością oraz wdziękiem. W końcu według niego czas, by mężczyźni na nowo zdefiniowali swoją rolę we współczesnym świecie. Bo jeśli tego prędko i mądrze nie zrobią, po prostu przestaną być potrzebni…

Facetowi naprawdę trudno jest sobie wyobrazić, co czuje kobieta podczas wizyty u ginekologa. A co czuje ginekolog? Polubiłem doktora Rafała - a jeszcze bardziej jego bliźniaki. I potwierdzam, rozmowy z dziećmi są najbardziej inspirujące! Bartłomiej Topa

Hanka miała naprawdę dobre życie: męża, którego kariera była jej priorytetem, udane dzieci i najlepsze na świecie przyjaciółki. Idealna pani domu, która zawsze wszystko i wszystkich ma pod kontrolą.

Wszystkich…? Na pewno…?

Gdy okazuje się, że Olek latami zdradzał Hankę, wali się jej uporządkowany świat. Przychodzą smutek, zawód, ale też strach o to, co będzie jutro. Szczególnie że kulturalny rozwód to chyba tylko w filmach.

Na szczęście Hanka ma na kogo liczyć. Bo ona, Jagoda i Dorota stanowią naprawdę zgrane trio. I wspólnie potrafią stawić czoło największym problemom.

Więc Warto poczekać. Jeszcze chwilę. I będzie inaczej.

Nagroda publiczności w konkursie BRAKUJĄCA LITERA na najlepszą książkę 2020 roku!

Jagoda żyje w wiecznym biegu i stresie. Jej firma budowlana ma coraz więcej klientów. Matka Jagody przenosi się do domu seniora, a to zamiast wyciszyć, zaognia ich niełatwe kontakty. W dodatku telefon nie przestaje brzęczeć − to Natasza, córka Jagody, dzwoni z drugiego końca Europy z kolejnymi pretensjami. Jakby tego było mało jeden nieostrożny krok otwiera puszkę Pandory z kłopotami zdrowotnymi. Na szczęście Jagoda zawsze może liczyć na swojego męża Miszę oraz na przyjaciółki. Bo Jagoda, Dorota i Hanka stanowią zgrane trio od wielu lat. I wspólnie potrafią stawić czoło największym problemom.

Warto poczekać. Jeszcze chwilę. Bo kolejny dzień może zmienić wszystko.

Dorota nie potrafi cieszyć się przyjęciem urodzinowym. Świeczek na torcie jest stanowczo za dużo, kilka tygodni wcześniej straciła pracę i nie ma widoków na nową, synowa traktuje ją z dystansem i wyraźnie próbuje coś ukryć, a ukochany mąż zachowuje się tak, jakby nie musiał troszczyć się o swoje zdrowie. Jednak najgorzej postępuje syn Doroty. Na szczęście są Jagoda i Hanka – przyjaciółki Doroty, na które może ona liczyć zawsze i wszędzie. Jest też cieplarnia w najdalszym kącie ogrodu, zaniedbane i zapomniane. To właśnie tam los szykuje dla Doroty wspaniałą niespodziankę. Warto na nią poczekać…

Długo czekałam na taką książkę – napisaną dla pań w moim wieku. Na Warto poczekać warto było czekać. Pochłonęłam historię Doroty i jej synowej po prostu w jedną noc. Prawdziwa książka dla SILVERÓW. Polecam. Lonia Śpiewak, silverka i czytelniczka

Magiczna podróż w głąb morza, lądu i ludzkich serc.

Wszystko zaczyna się od dziecka znalezionego na plaży — rudowłosej dziewczynki, która potrafi wypowiedzieć tylko jedno słowo: „taita”. Od tej chwili losy mieszkańców rybackich osad na Półwyspie Helskim już nigdy nie będą takie same.

Liliana Fabisińska po raz pierwszy zabiera czytelników w przeszłość – do roku 1834, kiedy życie nad morzem było walką z żywiołem, a codzienność wyznaczały rytmy natury i maszoperie. Wdowa zielarka Krystyna Budziszyna, stara rybaczka Maria, ich sąsiedzi i przyjaciele tworzą świat, w którym każda decyzja ma cenę, a dobro i odwaga stają się najcenniejszą walutą.

Współczesna narracja splata się z dawną, tworząc niezwykłą opowieść o miłości, nadziei, sile kobiet i odnajdywaniu swojego miejsca.
To historia, która pachnie słoną wodą, rybami i ziołami suszącymi się w chacie na Helu.

„Fabisińska z mistrzowską precyzją wyplata losy bohaterów niczym rybacką sieć.
Od kiedy wiatr poniósł imię Taity wśród nadmorskich traw, dałam się złowić tej historii.”
— Karolina Adamska, blog Pasjonistka